7. OKTOBAR, 19.30 - BELDOCS EHO: KULTURA CVETA

Share


Fondacija ,,Danilo Kiš” u saradnji sa Međunarodnim festivalom dokumentarnog filma BELDOCS i u oktobru nastavlja ciklus filmova iz selekcije prošlogodišnjeg festivala.
Ljubitelji dokumentarnog filma su u utorak, 7. oktobra 2014. godine bili u prilici da pogledaju inventivan i neobičan dokumentarac sa igranim elementima "Kultura cveta" čiji je glavni snimatelj, montažer i reditelj poznati multimedijalni umetnik Branko Radaković kome je ovo drugi dugometražni dokumentarni film u karijeri. Film je bio prikazan u Omladinskom klubu "Skladište"sa početkom u 19.30 časova. Ulaz je slobodan.

Film je sniman na više od 50 lokacija u Baču, Novom Sadu, Beogradu, Velikom Gradištu, Usiju, Izvoru, Sisevcu, Ćupriji i Paraćinu. U njemu se pojavljuje veliki broj umetnika ali intervjuisani su i obični građani. Radaković ga je radio u najvećoj medijskoj tajnosti, pa i uprkos tome uzburkao je javnost i pre prvog javnog prikazivanja. Kritičari i filmski stvaraoci koji su ga pogledali imaju različita mišljenja o njemu. Dok su ga neki oštro iskritikovali, drugi ga smatraju veoma značajnim umetničkim delom. Uprkos različitosti u mišljenjima kod filmskih teoretičara i stvaraoca, film je kod publike prihvaćen sa velikim oduševljenjem.
O filmu:
Miloš Živanović, kritičar, je o ovom filmu, između ostalog, rekao: ”Dramaturški gledano, prve dve trećine vremenskog toka radnje su eksplozivna naprava koja bi, da je aktivirana u poslednjoj trećini, ugrozila film do tačke pucanja po šavovima teme. Na neki način imamo priliku da vidimo kako se dve različite poetike sudaraju. Logično je da se brza i divlja reka pokuša ukrotiti. Smirivanjem kroz priču o filmskoj kulturi jača je poenta, nego da je nastavljeno efektno raspirivanje."
Nikola Franquelli je u svojoj kritici izneo i sledeće: ”Mada, iako je tema ograničena na Srbiju, apsolutno je primjenjiva na cijeli svijet”.
Olga Stojanović je u svom osvrtu, između ostalog, navela: "Sam Radakovićev poriv je jedan od onih iluzornih, ali relevantnih poduhvata koji ne pomažu, mada i ne 'odmažu' ucvalom cvetanju kulture. U stvarnosnom trenutku kada je kultura resor za karijerističke podele po redu izlaska na scenu, kada je kultura nagrađivačka bina, kada su urednici arbitralnih kulturnih rubrika majstori sopstvenog sumnjivog ukusa i majstorice umora – ovaj je film melem za oštećeno tkivo kulturnih opekotina trećeg stepena. Ironijsko cvetanje kulture u Radakovićevoj interpretaciji ove fenomenologije sučeljava se sa njenom medijskom i prezentativnom ništavnošću. Iako u autorovom delu nema anarhističkih tonova, ono je, na radost ove potpisnice, kontrarevolucija, odnosno KONTRAREVOLVERACIJA postojećeg stanja duhova i ništavnog etabliranog tela koje bi da nas robotizira u mračne tunele bez kraja i bezdušne autorute bez kuća i okućnica. Rečju, kultura nema više poslenike, već samo posrednike. Radaković je to provalio."
Najpozitivniju recenziju film je dobio od reditelja i teoretičara filma Mladena Milosavljevića koji je, između ostalog, napisao: ”Ako bismo govorili o smelosti ovog dokumentarca koji nam jednim, sa aspekta novijeg domaćeg filma, svakako netipičnim filmskim jezikom, priča jednu tipičnu i svima nama dobro poznatu priču, uporedio bih ga sa rediteljskim debijem Žan-Lik Godara 'Do poslednjeg daha' (A Bout de Souffle) iz 1959. godine. I jedan i drugi film, na jedan inventivan i smeo način, govore o ljudima i njihovom pokušaju da nađu izlaz iz situacije u kojoj su se našli. U Godarovom filmu, kao uostalom i u filmovima ranije pomenutih autora, protagonista izlaz nalazi u smrti, dok se Radakovićevi junaci protiv nametnutih stega bore svojom umetnošću i optimizmom (npr. imamo odličnu scenu sa izmaštanim uljem na platnu). Kao što je poznato, Godarov debi je označio početak, tzv. 'novog talasa' u francuskoj kinematografiji. Iskreno se nadam i verujem da će i 'Kultura cveta', u skladu sa svojim naslovom, ali pre svega zahvaljujući nesumnjivom kvalitetu i stvaralačkom potencijalu samog autora, označiti neki novi kulturni talas u našem filmu."